Nękanie i stalking – jak udokumentować, żeby sąd przyjął dowody

Z artykułu dowiesz się:

Nękanie i stalking - jak udokumentować, żeby sąd przyjął dowody

Krótka odpowiedź

Nękanie, w przepisach uporczywe nękanie innej osoby, jest przestępstwem z art. 190a § 1 Kodeksu karnego, za które grozi kara pozbawienia wolności od 6 miesięcy do 8 lat. Przepis nie podaje minimalnej liczby wiadomości ani okresu, a liczy się uporczywość i skutek: uzasadnione poczucie zagrożenia, poniżenia lub udręczenia albo istotne naruszenie prywatności. Postępowanie o czyny z art. 190a § 1 i 2 KK organy ścigania prowadzą na wniosek pokrzywdzonego. Tekst opisuje stan prawny na 22 listopada 2026 roku.

Czym jest nękanie w rozumieniu prawa

Za nękanie odpowiada sprawca, który swoim uporczywym zachowaniem wobec innej osoby albo osoby dla niej najbliższej wywołuje u niej uzasadnione poczucie zagrożenia, poniżenia lub udręczenia. Wystarczy też, że istotnie narusza jej prywatność (art. 190a § 1 KK). Do osób najbliższych należą m.in. małżonek, wstępni i zstępni, rodzeństwo oraz osoba pozostająca we wspólnym pożyciu (art. 115 § 11 KK).

Taka konstrukcja ma dwie konsekwencje praktyczne. Liczy się skutek, a nie treść pojedynczej wiadomości, więc seria neutralnych „dzień dobry” wysyłanych mimo wyraźnego sprzeciwu może spełnić ten warunek, a jedna ostra wymiana zdań – nie.

Druga konsekwencja dotyczy uporczywości. Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim opisał ją w uzasadnieniu wyroku z 31 marca 2026 r. (IV Ka 87/26). Chodzi o trwanie sprawcy w uporze mimo próśb i upomnień o zaprzestanie oraz o dłuższy upływ czasu, przez który działa. Przepis nie wymaga wcześniejszego wezwania do zaprzestania, ale udokumentowany sprzeciw ułatwia wykazanie, że kontakty były niechciane. Policja radzi wyraźnie oświadczyć sprawcy, że jego działania są niepożądane, i zachować dowód tego żądania.

Paragraf 2 tego samego artykułu przewiduje tę samą karę za podszywanie się pod inną osobę i wykorzystywanie jej wizerunku lub innych danych, gdy wyrządza to jej szkodę majątkową lub osobistą. Potocznie mówi się o kradzieży tożsamości. Gdy następstwem nękania albo podszywania się jest targnięcie się pokrzywdzonego na własne życie, sprawcy grozi od 2 do 15 lat pozbawienia wolności (§ 3).

Stalking i stalker – kto to

Stalking to potoczna nazwa tego samego czynu: Słownik języka polskiego PWN definiuje go jako „obsesyjne, uporczywe nękanie innej osoby”, a stalkerem nazywa się sprawcę. W Kodeksie karnym słowo „stalking” nie pada, bo art. 190a mówi o uporczywym nękaniu. Stalker nie musi przy tym być agresywny. W sprawie IV Ka 87/26 sąd wskazał, że ustawodawca nie wymaga od zachowania stalkera elementu agresji. Motyw – miłość, nienawiść, złośliwość czy chęć zemsty – jest według tego sądu prawnie bez znaczenia.

Czym nękanie różni się od zwykłego konfliktu

Granica bywa cienka. W konflikcie obie strony podtrzymują kontakt, a jasne „nie kontaktuj się ze mną” zwykle działa, choćby po czasie. Inaczej jest, gdy jedna strona konsekwentnie zrywa kontakt, druga równie konsekwentnie go wznawia, a sprzeciw bywa odbierany jako zaproszenie do intensyfikacji. Sąd bada też skutek u pokrzywdzonego, czyli realne zmiany w życiu: inne trasy, nowy numer telefonu, inne godziny wychodzenia z domu, rezygnację z mediów społecznościowych.

Konflikt nie wyklucza odpowiedzialności. W sprawie IV Ka 318/25 Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim napisał, że konflikt osobisty może stanowić tło sprawy i tłumaczyć emocje stron. Nie legalizuje jednak uporczywego nękania, nachodzenia, śledzenia ani wysyłania licznych wiadomości. Ten sam sąd podkreślił, że zachowania sprawcy ocenia się łącznie, a żaden przepis nie wskazuje minimalnej liczby dni albo wiadomości.

Nękanie a groźba karalna z art. 190 KK

Groźba karalna to osobne przestępstwo, za które grozi kara pozbawienia wolności do lat 3 (art. 190 § 1 KK). Groźba dotyczy popełnienia przestępstwa na szkodę danej osoby albo osoby jej najbliższej. Musi wzbudzić uzasadnioną obawę spełnienia u adresata groźby lub osoby, której groźba dotyczy (art. 190 § 1 KK).

Kryterium Uporczywe nękanie (art. 190a § 1 KK) Groźba z art. 190 § 1 KK
Na czym polega uporczywe zachowania wobec innej osoby lub osoby dla niej najbliższej zapowiedź popełnienia przestępstwa na szkodę tej osoby lub osoby dla niej najbliższej
Powtarzalność wymagana uporczywość przepis jej nie wymaga
Wymagany skutek uzasadnione poczucie zagrożenia, poniżenia lub udręczenia albo istotne naruszenie prywatności uzasadniona obawa, że groźba zostanie spełniona
Kara pozbawienia wolności od 6 miesięcy do 8 lat do lat 3
Tryb ścigania na wniosek pokrzywdzonego na wniosek pokrzywdzonego, z wyjątkiem z art. 12 § 4 KPK

Wyjątek dotyczy tylko groźby. Prokurator może wszcząć i prowadzić postępowanie bez wniosku, gdy pokrzywdzony najpewniej milczy z obawy przed odwetem albo gdy przemawia za tym interes społeczny (art. 12 § 4 KPK). Art. 190a KK takiej furtki nie przewiduje.

Odpowiedzialność za groźbę nie wymaga zamiaru jej spełnienia. W uzasadnieniu wyroku IX Ka 1140/25 Sąd Okręgowy w Kielcach przypomniał, że wystarczy, by groźby wzbudzały uzasadnioną obawę u osoby, do której je skierowano. Nie każda agresywna wypowiedź spełnia jednak ten warunek. W sprawie IV Ka 318/25 sąd odwoławczy zaaprobował stanowisko sądu rejonowego, który oddzielił ogólne wypowiedzi grożące, agresywne lub wulgarne od groźby z art. 190 § 1 KK.

Groźby bywają też jednym z zachowań, które składają się na nękanie, bo w tej samej sprawie sąd wymienił kierowanie gróźb obok licznych połączeń telefonicznych i nachodzenia. W zawiadomieniu najlepiej więc opisać osobno każdą groźbę (data, dokładne słowa, świadkowie) i osobno cały ciąg kontaktów.

Nękanie przez telefon, SMS i w internecie

Forma kontaktu nie ma znaczenia prawnego, bo przepis nie różnicuje kanałów. Znamiona może wypełnić seria połączeń w nocy, ale też komentarze pod każdym zdjęciem, wiadomości z nowych kont po zablokowaniu, zamawianie towarów na czyjś adres czy fałszywe profile.

W sprawie IV Ka 350/25 Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim przypisał oskarżonemu przestępstwo z art. 190a § 1 KK. Polegało ono między innymi na tym, że od 5 stycznia do 21 czerwca 2023 r. o różnych porach dnia i nocy wysyłał pokrzywdzonej SMS-y i do niej dzwonił.

Wpis lub profil może stać się niedostępny po skasowaniu konta przez sprawcę, dlatego zrzuty ekranu i adresy profili zabezpiecza się od razu, nie czekając na wizytę na komisariacie.

Kiedy można oskarżyć o nękanie?

Oskarżyć o nękanie można wtedy, gdy materiał pokazuje dwie rzeczy: uporczywość zachowań i ich skutek u pokrzywdzonego. Sąd nie poprzestaje przy tym na samym odczuciu zagrożenia. W sprawie IV Ka 87/26 przypomniał, za postanowieniem Sądu Najwyższego z 12 grudnia 2013 r. (III KK 417/13), że decyduje subiektywne odczucie zagrożonego, ale oceniane w sposób zobiektywizowany.

Do skazania nie wystarczy pojedynczy incydent. W sprawie IV Ka 318/25 sąd odwoławczy zaznaczył, że nie chodziło o pojedynczy telefon, jednorazową kłótnię ani emocjonalną wiadomość wysłaną w toku rozpadu związku, tylko o ciąg zachowań. Ten ciąg obejmował liczne połączenia, wiadomości SMS i WhatsApp, nachodzenie pokrzywdzonych w miejscach zamieszkania i śledzenie samochodem.

Pokrzywdzony nie musi sam pisać aktu oskarżenia. Po złożeniu wniosku o ściganie postępowanie toczy się z urzędu (art. 12 § 1 KPK), więc dowody zbiera Policja albo prokurator. Po zamknięciu śledztwa prokurator może skierować akt oskarżenia do sądu, ale może też umorzyć, zawiesić albo uzupełnić postępowanie (art. 331 § 1 KPK).

Jak udokumentować nękanie, żeby dowód się obronił

Sąd ocenia całość zachowania, więc materiał musi pokazać ciąg zdarzeń w czasie, a nie kilka zrzutów ekranu bez dat. Każdy dowód ma przy tym inne zadanie: jedne pokazują uporczywość, inne skutek u pokrzywdzonego, a jeszcze inne tożsamość sprawcy.

Jakie dowody zebrać

W praktyce sprawdzają się:

  • chronologiczny rejestr zdarzeń z datą, godziną, miejscem, opisem i świadkami, prowadzony na bieżąco, bo odtwarzany po fakcie traci wiarygodność,
  • zrzuty z widoczną datą i pełnym kontekstem rozmowy, a nie wycinki, które łatwo podważyć jako wyrwane z całości,
  • bilingi, które pokazują częstotliwość i porę kontaktów, czyli to, co buduje obraz uporczywości,
  • zeznania świadków z otoczenia: sąsiadów, współpracowników, osób, przy których dochodziło do kontaktu,
  • udokumentowane żądanie zaprzestania kontaktu – wiadomość albo pismo, najlepiej z potwierdzeniem, bo to ono zamienia „kontakt” w „kontakt mimo sprzeciwu”,
  • dokumentacja fotograficzna i raport z obserwacji, gdy sprawca pojawia się fizycznie pod domem czy pracą.

Dowody z telefonu i internetu

Zrzuty ekranu utrwalają widoczną treść wpisów; SMS-y, całe e-maile i otrzymane pliki warto zachować także w ich pierwotnej postaci. Ministerstwo Cyfryzacji radzi nie kasować SMS-ów, zapisywać także wiadomości z poczty głosowej i zachowywać całe e-maile, a nie sam tekst, bo pełna wiadomość zawiera informacje o jej pochodzeniu. Do zrzutów ekranu warto dołączyć adresy stron i nazwy użytkowników. Obraźliwe treści na portalu można też zgłosić administratorowi z żądaniem zablokowania konta albo usunięcia treści. Kopię trzeba jednak zrobić przed zgłoszeniem, bo usunięty wpis znika także jako dowód.

Pomoc detektywa i granica własnych działań

Gdy sprawca pojawia się pod domem albo pracą, pomaga obserwacja z raportem godzinowym. Gdy trzeba ustalić, kto stoi za anonimowymi kontaktami i czy sam pokrzywdzony nie jest obserwowany, służy do tego kontrwywiad osobisty. Przy podejrzeniu śledzenia technicznego biuro sprawdza obecność podsłuchów i lokalizatorów. Detektyw może zeznawać przed sądem jako świadek co do tego, co sam ustalił. Sygnały obserwacji opisuje tekst o tym, czy ktoś mnie śledzi, a zasady utrwalania rozmów – wpis o tym, czy można nagrywać rozmowy.

Granica jest jedna, także dla pokrzywdzonego: bez włamywania się na konta sprawcy, czytania jego korespondencji i instalowania mu oprogramowania. Za uzyskanie bez uprawnienia dostępu do cudzej informacji, na przykład przez przełamanie zabezpieczenia konta, grozi grzywna, ograniczenie wolności albo pozbawienie wolności do lat 2. Tak samo karane jest założenie oprogramowania w celu zdobycia takiej informacji (art. 267 § 1 i 3 KK), więc pokrzywdzony może sam zostać podejrzanym.

Co zrobić w pierwszej kolejności

Przy bezpośrednim niebezpieczeństwie trzeba dzwonić pod numer alarmowy 112, a zawiadomienie można złożyć później. W pozostałych sytuacjach pomaga taka kolejność:

  1. Jeśli kontakt ze sprawcą jest bezpieczny, możesz jednoznacznie zażądać zaprzestania działań i zachować wiadomość. Nie jest to warunek zgłoszenia; przy zagrożeniu skontaktuj się z Policją bez zwłoki.
  2. Zacznij rejestr zdarzeń tego samego dnia.
  3. Zabezpiecz to, co już masz, zanim sprawca zacznie kasować konta.
  4. Złóż zawiadomienie wraz z wnioskiem o ściganie.
  5. Przy zagrożeniu zdecyduj, którą drogą starać się o zakaz zbliżania się – to ścieżka równoległa do sprawy karnej, a nie zamiast niej.

Na dowód sprzeciwu nie trzeba czekać ze zgłoszeniem: prokuratura zaleca złożyć zawiadomienie jak najszybciej, bo ułatwia to zabezpieczenie dowodów i zapobieżenie kolejnym przestępstwom.

Zgłoszenie nękania na policję – gdzie i jak

Zawiadomienie przyjmuje każda jednostka prokuratury i dowolna jednostka Policji, a jednostka niewłaściwa przekazuje sprawę dalej – tak opisuje to Prokuratura Okręgowa w Warszawie. Zawiadomienie jest bezpłatne i można je złożyć ustnie do protokołu albo pisemnie, pocztą, faksem lub pocztą elektroniczną. Ustne zawiadomienie, wniosek o ściganie i jego cofnięcie wymagają spisania protokołu (art. 143 § 1 pkt 1 KPK). Przed podpisaniem dobrze go przeczytać i sprawdzić, czy wpisano wniosek o ściganie.

Policja zaleca złożyć zawiadomienie razem z wnioskiem o ściganie, a organ ścigania ma obowiązek pouczyć pokrzywdzonego o prawie do takiego wniosku (art. 12 § 1 KPK). Ten sam policyjny poradnik radzi równolegle skorzystać z pomocy biura detektywistycznego, prawnika i psychologa.

Prokuratura radzi opisać w zawiadomieniu, co się stało, kiedy, gdzie i w jaki sposób. Do tego dochodzi informacja, kto może być sprawcą i świadkiem, jakie dowody mogą mieć znaczenie i jakie skutki spowodowało zdarzenie. Przy nękaniu najlepiej ułożyć te informacje chronologicznie i dopisać jednoznaczne zdanie, na przykład: „Wnoszę o ściganie sprawcy za uporczywe nękanie (art. 190a § 1 KK)”. Do zawiadomienia przydają się materiały z listy wyżej: rejestr zdarzeń, zrzuty, bilingi, dane świadków i kopia żądania zaprzestania kontaktu, jeśli takie było. Po zawiadomieniu prokurator albo Policja wydaje postanowienie o wszczęciu albo o odmowie wszczęcia postępowania. O decyzji zawiadamia się osobę, która złożyła zawiadomienie, oraz ujawnionego pokrzywdzonego (art. 305 § 4 KPK).

Na odmowę wszczęcia pokrzywdzonemu przysługuje zażalenie (art. 306 § 1 KPK), które wnosi się w terminie 7 dni. Termin liczy się od ogłoszenia postanowienia, a gdy ustawa nakazuje doręczenie – od doręczenia (art. 460 KPK). Zawiadamiający, którego w ciągu 6 tygodni nikt nie powiadomi o decyzji, może wnieść zażalenie do prokuratora nadrzędnego albo nadzorującego organ, któremu złożył zawiadomienie (art. 306 § 3 KPK).

Wniosku o ściganie nie wycofuje się jednym telefonem. W postępowaniu przygotowawczym cofnięcie wymaga zgody prokuratora, a w postępowaniu sądowym zgody sądu, najpóźniej do zamknięcia przewodu sądowego na pierwszej rozprawie głównej (art. 12 § 3 KPK). Gdy akt oskarżenia wniósł prokurator, cofnięcie po rozpoczęciu przewodu jest skuteczne, jeśli obecny oskarżyciel publiczny się nie sprzeciwi. Ponowne złożenie wniosku jest niedopuszczalne, więc decyzję o cofnięciu warto omówić z adwokatem.

Zakaz zbliżania się przy nękaniu

Zakaz zbliżania się i zakaz kontaktowania mogą nałożyć różne organy, a dostępna droga zależy od relacji ze sprawcą i od etapu sprawy:

Droga Kto wydaje Warunek Jak długo obowiązuje
Zakaz policyjny (art. 15aaa ustawy o Policji) policjant przemoc domowa i zagrożenie dla życia lub zdrowia traci moc po 14 dniach, chyba że sąd przedłużył go zabezpieczeniem
Postępowanie cywilne (art. 11aa ustawy o przeciwdziałaniu przemocy domowej) sąd w postępowaniu nieprocesowym zagrożenie życia lub zdrowia przy przemocy domowej; zakaz kontaktowania także przy nękaniu elektronicznym wywołującym ustawowy skutek sąd orzeka w terminie miesiąca od wniosku; postanowienie jest wykonalne z chwilą ogłoszenia
Środek zapobiegawczy (art. 275 § 2 KPK) prokurator albo sąd duże prawdopodobieństwo, że sprawca dopuścił się przestępstwa, oraz potrzeba zabezpieczenia postępowania lub wyjątkowo zapobieżenia nowemu ciężkiemu przestępstwu; w postępowaniu przygotowawczym wydano postanowienie o przedstawieniu zarzutów (art. 249 § 1 i 2 KPK) do uchylenia albo zmiany środka
Środek karny w wyroku (art. 41a § 1 KK) sąd karny skazanie za przestępstwo przeciwko wolności, na przykład za nękanie od roku do lat 15

Zakaz od Policji i z sądu cywilnego – tylko przy przemocy domowej

Policjant może zakazać osobie stosującej przemoc domową zbliżania się na określoną w metrach odległość albo kontaktowania się z osobą doznającą przemocy. Warunkiem jest zagrożenie dla życia lub zdrowia tej osoby (art. 15aaa ust. 1 ustawy o Policji). Zakaz wydaje się podczas interwencji albo po zgłoszeniu, także po zgłoszeniu samej osoby doznającej przemocy (art. 15ab ust. 1). Zakaz traci moc po 14 dniach od wydania, chyba że sąd przedłużył go zabezpieczeniem. Traci moc także po zastosowaniu tymczasowego aresztowania (art. 15ak ust. 1 i 2).

Te dwie drogi dotyczą tylko przemocy domowej. Ustawa o przeciwdziałaniu przemocy domowej zalicza do osób jej doznających m.in. małżonka, także po ustaniu małżeństwa, i osobę pozostającą obecnie lub w przeszłości we wspólnym pożyciu. Obejmuje też osobę w obecnej albo dawnej trwałej relacji uczuciowej lub fizycznej, nawet bez wspólnego mieszkania (art. 2 ust. 1 pkt 2). Sama przemoc domowa obejmuje działania istotnie naruszające prywatność albo wzbudzające poczucie zagrożenia, poniżenia lub udręczenia, także środkami komunikacji elektronicznej (art. 2 ust. 1 pkt 1 lit. e). Zachowanie byłego partnera może więc spełniać tę definicję, a sąsiada czy nieznajomego – nie.

Osoba doznająca przemocy domowej może żądać, by sąd zakazał sprawcy zbliżania się do niej na określoną w metrach odległość albo kontaktowania się z nią. Warunkiem jest zagrożenie dla jej życia lub zdrowia (art. 11aa ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu przemocy domowej). Zakazu kontaktowania może żądać także przy nękaniu elektronicznym, które wzbudza u niej uzasadnione poczucie zagrożenia, poniżenia lub udręczenia albo istotnie narusza jej prywatność (art. 11aa ust. 2). Wniosek można złożyć na urzędowym formularzu (art. 560³ § 1 KPC). Sąd orzeka w terminie jednego miesiąca od dnia jego wniesienia (art. 560⁵ KPC), a postanowienie jest skuteczne i wykonalne z chwilą ogłoszenia (art. 560⁷ § 5 KPC).

Zakaz w sprawie karnej i w wyroku

W toku postępowania prokurator albo sąd może oddać podejrzanego pod dozór Policji i zakazać mu kontaktowania się z pokrzywdzonym albo zbliżania się do niego na wskazaną odległość (art. 275 § 2 KPK). Przy przestępstwie z użyciem przemocy na szkodę osoby wspólnie zamieszkującej możliwy jest też nakaz opuszczenia lokalu albo zakaz zbliżania się do pokrzywdzonego. Ten środek stosuje się najwyżej przez 3 miesiące, a sąd może go przedłużać (art. 275a § 1 i 4 KPK).

Po skazaniu sąd może orzec zakaz zbliżania się i kontaktowania jako środek karny (art. 41a § 1 KK). Wskazuje wtedy odległość, którą skazany ma zachować, a zakaz kontaktowania obejmuje także próby kontaktu przez inną osobę albo przez internet (art. 41a § 4 i 6 KK). Zakaz orzeka się w latach, od roku do lat 15, i obowiązuje od uprawomocnienia wyroku. Jego okres nie biegnie, gdy skazany odbywa karę pozbawienia wolności (art. 43 § 1, 2 i 2a KK).

W sprawie IV Ka 350/25 sąd orzekł za ten czyn zakaz kontaktowania się z pokrzywdzoną i zbliżania do niej na 3 lata. Wyłączył z niego kontakty z dziećmi wynikające z orzeczeń sądu rodzinnego. W sprawie IV Ka 318/25 sąd rejonowy nie określił, jak długo zakaz ma obowiązywać, więc sąd odwoławczy uzupełnił wyrok o najkrótszy okres, czyli rok. Niestosowanie się do zakazu orzeczonego przez sąd jest przestępstwem zagrożonym karą od 3 miesięcy do lat 5 (art. 244 KK).

Gdy sprawca łamie zakaz, lepiej nie konfrontować się z nim samodzielnie. Naruszenie zgłasza się Policji, przy bezpośrednim zagrożeniu pod numer 112, i dokumentuje tak samo jak wcześniejsze nękanie. Przy zakazie policyjnym Policja co najmniej trzykrotnie sprawdza, czy nie jest on naruszany, pierwszy raz następnego dnia po wydaniu (art. 15ai ust. 1 ustawy o Policji).

Jak wycofać zakaz zbliżania się?

Pokrzywdzony nie znosi zakazu jednym oświadczeniem, bo o jego zmianie albo uchyleniu decyduje organ, który go wydał, a tryb zależy od drogi:

  • zakaz policyjny wygasa po 14 dniach, a osoba nim objęta i prokurator mogą w ciągu 3 dni od doręczenia złożyć zażalenie do sądu rejonowego (art. 15aj ustawy o Policji),
  • sąd rejonowy uchyla zakaz policyjny, gdy stwierdzi, że był bezzasadny albo nielegalny (art. 15aj ust. 3 ustawy o Policji),
  • postanowienie sądu cywilnego można uchylić albo zmienić wskutek zmiany okoliczności sprawy, nawet gdy jest prawomocne (art. 560⁷ § 5 KPC),
  • przy takiej zmianie sąd bierze pod uwagę m.in. przebieg procedury „Niebieskie Karty” i udział sprawcy w programie korekcyjno-edukacyjnym (art. 11ab ustawy o przeciwdziałaniu przemocy domowej),
  • środek zapobiegawczy uchyla się albo zmienia niezwłocznie, gdy ustaną przyczyny jego zastosowania, a w postępowaniu przygotowawczym może to zrobić także prokurator (art. 253 § 1 i 2 KPK),
  • zakaz z wyroku sąd może uznać za wykonany po upływie połowy okresu, jeśli skazany przestrzegał porządku prawnego, a zakaz był wykonywany przynajmniej przez rok (art. 84 § 1 KK).

Najczęściej zadawane pytania

Czy nękanie SMS-ami i telefonami to przestępstwo?

Tak, jeśli kontakt jest uporczywy i wywołuje uzasadnione poczucie zagrożenia, poniżenia lub udręczenia albo istotnie narusza prywatność. Treść pojedynczej wiadomości może być neutralna, bo liczy się powtarzalność mimo sprzeciwu. Kara jest taka sama jak przy innych formach kontaktu, a sprawa rusza po wniosku pokrzywdzonego.

Ile czasu musi upłynąć, aby uznać coś za nękanie?

Przepis nie wskazuje minimalnego okresu ani liczby zdarzeń. Sądy oceniają jednak uporczywość także przez czas: w sprawie IV Ka 87/26 obok nieustępliwości sprawcy wskazano dłuższy upływ czasu, przez który podejmuje on swoje zachowania. Kilka tygodni codziennych kontaktów po wyraźnej odmowie waży więc inaczej niż sporadyczne wiadomości.

Co zalicza się do nękania?

Do nękania mogą należeć zachowania, które oceniane pojedynczo są legalne: listy, SMS-y, telefony, nachodzenie, śledzenie czy naprzykrzające się towarzyszenie. Mogą to być też czyny nielegalne, na przykład groźby albo włamywanie się do skrzynki na listy. Taki katalog przykładów podał sąd w sprawie IV Ka 87/26, a o odpowiedzialności przesądza uporczywość i skutek.

Co zrobić, gdy ktoś nęka SMS-ami?

Wyślij jedno jasne żądanie zaprzestania kontaktu, potem nie odpisuj i nie kasuj wiadomości. Rób zrzuty z numerem nadawcy, datą i godziną, zachowaj biling i zgłoś sprawę z wnioskiem o ściganie. Jeśli sprawcą jest były partner objęty ustawą o przeciwdziałaniu przemocy domowej, sprawdź też możliwość uzyskania zakazu kontaktowania. Przy nękaniu elektronicznym sąd oceni jego ustawowy skutek.

Artykuł ma charakter wyłącznie informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W konkretnej sprawie skonsultuj się z adwokatem lub radcą prawnym.

Źródła i podstawa merytoryczna

Gdzie prowadzę sprawy

Przyjmuję w dwóch biurach: w Warszawie przy ul. Długiej 29 i w Lublinie przy ul. Radzyńskiej 20. Sprawy prowadzę osobiście jako detektyw Warszawa oraz detektyw Lublin. Na Mazowszu dojeżdżam do klienta – obsługuję między innymi Piaseczno, Ostrołękę i Pruszków. Zobacz pełną listę miast, w których prowadzę sprawy.

Przewijanie do góry